De tweede digitale kloof

We zijn nu zo’n anderhalve maand aan het bloggen bij Magnus. Het gaat goed en mensen zijn enthousiast. Desondanks vind ik het verrassend moeilijk om mensen zover te krijgen te gaan schrijven. Ik heb er nu 1 blogworkshop op zitten en er komen er nog meer. Uitleggen, enthousiasmeren, goede posts schrijven en blijven communiceren. Daarmee zal ik proberen om mensen zover te krijgen.

We schrijven nu met z’n vijven. Daar ben ik erg blij mee, maar de schrijvers/schrijffrequentie vertoont een rudimentaire Zipf distributie. Een paar mensen schrijven veel, en de rest schrijft soms.

Zoals je misschien weet ben ik een informatiejunk wiens honger gestild wordt met (business) podcasts, nieuwssites en blogs (ik kan niet meer zonder RSS). Mijn abonnement op de Volkskrant is opgezegd. Mijn lijst met nog te lezen artikelen is groot.

Sinds 5 juni 2004 zet ik mijn gedachten hier online. Ik ben gewend geraakt om mijn gedachten te uiten (zonder al te persoonlijk te worden). Nog steeds is het niet het makkelijkste wat er is, maar ik haal er voldoening uit.

Ik merk dat er een tweede digitale kloof is. Er zijn mensen die bang zijn voor de computer en mensen die dat niet zijn; de 1ste digitale kloof. Er is ook een groep mensen die niet alleen tekstverwerken, een beetje surfen of e-mailen, maar veel meer doen. Voor de beroemde ‘jongere generatie’ is online leven normaal. Naast IM en mobiel zijn ze ook bezig om content te genereren. Profielen op Hyves of MySpace (50M gebruikers) plaatsen, sms’jes sturen naar TMF, etc. Ik kan niet wachten totdat deze generatie het bedrijfsleven overnemen.

Ik wil mensen die niet bang zijn om openbaar content te creëren. Om een naked conversation aan te gaan. Ik luisterde laatst naar een interview met Jonathan Schwartz, CEO van Sun, die zei dat het in het DNA van het bedrijf zat om te bloggen. Heel veel wordt in de openbaarheid gedaan bij Sun, veel blogs. Prachtig.

Waarom sturen we bijvoorbeeld nog Word documenten rond binnen bedrijven? Waarom zetten we niet een wiki op om online samen aan content te werken. Web2.0 in het bedrijfsleven. Nick Carr en anderen schreven hier laatst over. Zelf in het McKinsey/Sandhill rapport staat dat software voor tacit interactions onderbelicht is. 41% van de tijd van een werknemer in de VS wordt besteed aan person-to-person tacit interactions, terwijl daar een relatief lage investering voor ondersteunende software tegenover staat.

In een interview met Ross Mayfield, CEO van wikibedrijf Socialtext, zei hij cynisch dat je soms maar beter kan wachten op de nieuwe generatie dan de oude enthousiast te maken.

Maar de ontwikkelingen zijn breder. Een veranderende cultuur. We spelen en leven in een speelveld van sociologie, informatie, bedrijfskunde, psychologie, recht, online, mobile, etc. Neem bijvoorbeeld open source. Dit is niet alleen een manier van software ontwikkelen. Het is een filosofie die ook ten grondslag ligt aan de opkomst van de Wikipedia bijvoorbeeld. Meer transparantie, meer informatie, meer democratie.

Waarom accepteren we nog steeds dat binnen bedrijven een strikte hiërarchie heerst? De klassieke command-and-control architectuur zit er diep in. We willen in een democratie leven, maar accepteren een baas die je blaffend opdrachten geeft.

Ik denk dat dit gaat veranderen, kijk eens naar Ricardo Semler of luister naar de deze aflevering van het BBC radioprogramma In Business.

Ik wil mijn gedachtenstroom afsluiten met de woorden van Larry Lessig:

1. Creativity and innovation always builds on the past.

2. The past always tries to control the creativity that builds on it.

3. Free societies enable the future by limiting the past.

4. Ours is less and less a free society

Voor een degelijke digitale opvoeding kijk naar Lessig hier (Flash) en hier (Mpeg). Kijk in ieder geval drie keer.

Ok, nog wat laatste woorden van science-fiction schrijver William Gibson:

The future is here. It’s just not evenly distributed yet.