De teleurstellende producten van Google

Onlangs kwam Google uit met een vernieuwde Google Video. Google is een partnerschap aangegaan met CBS om series via Google te verkopen. Het resultaat is een site die er niet uitziet, onduidelijk is en voor Nederlanders niet te gebruiken. Het aanbod is ook nog eens vrij zielig (wow, 1 aflevering van CSI en 5 afleveringen van MacGyver). Ik ben het eens met de mening van The Register die het zo verwoord:

If, like us, you expected the new and improved Google Video service to rival something like Apple’s iTunes store, then do yourself a favor and don’t visit the Google shop for a few months. Google has done nothing to celebrate its unique access to shows such as CSI, Survivor and Star Trek. Instead, the company has buried CBS’s shows beneath a dismal interface wrapped in a shambles of a delivery mechanism.

Nicholas Carr trekt het wat breder en wijdt de verloedering bij Google het aan het constant uitbrengen van publieke bèta’s:

The tossing of half-baked products onto the web is starting to look less like a brilliant idea than a sign of hubris [red: arrogance]. You get the sense that the great minds at Google believe that we lowly users should be grateful for any scrap they throw out to us. Google may be in the process of creating a dysfunctional “beta culture” that puts the interests of its engineers ahead of the interests of its customers. Eventually, if it keeps pumping out mediocre beta products and letting them lie around more or less indefinitely, it will start to tarnish its brand, if not wear out its welcome. We all know success breeds hubris, and we know what hubris breeds, too.

Het lijkt dat Google aan het fat and happy-syndroom lijdt. Alhoewel het constant uitbrengen van nieuwe producten lof verdient, en publieke bèta’s op zich niet erg zijn (slimme first-to-market strategie onder andere), wordt het aanbod steeds slechter. In mijn ogen gaat het hierom.

Door het uitbrengen van verstorende (disruptive) technologieën is Google succesvol geworden. Ze deden iets wat niemand anders deed en daarom is het niet zo erg dat het nog niet helemaal af is. Luister hier over disruptive technologieën in deze podcast van Clayton Christensen. Neem bijvoorbeeld spraakherkenning. Omdat de technologie nog niet perfect is, is het frusterend om ermee een brief te dicteren. Maar als je spraakherkenning in speelgoed stopt, kan het erg leuk zijn. Een speelgoedhondje wat naar je toekomt als je zijn naam roept kan een hit worden bij kinderen. Het komt omdat speelgoed met spraakherkenning onontgonnen terrein is (note to self: koop het boek Blue Ocean Strategy). Op onontgonnen terrein mag je imperfect zijn. Terug naar Google. Hun nieuwe producten zoals Google Video bevinden zich niet op onontgonnen terrein, het is geen verstorende techniek. Als dat het geval is kan je niet aan komen zetten met een halfbakken product. Consumenten zien het, merken dat het aanbod waardeloos is, het niet te gebruiken is en gaan weg. Ze gaan ergens anders heen omdat het kan, er is meer aanbod, zo simpel is het.

Het doet me denken aan het economische principe van diminishing returns. Als slot een stukje uit eigen werk (komt mijn scriptie toch nog van pas):

The traditional idea of the inner workings of the market was handed down to us by Alfred Marshall and other contemporary economists. It was based on the assumption of diminishing returns, in his book Principles of Economics (1890, Book Five) he states that ‘the notion of the marginal employment of any agent of production implies a possible tendency to diminishing return from its increased employment.’ This means that if a company or product gets ahead in a market, it will eventually run into limitations, so that a predictable equilibrium of prices and market shares is reached (Arthur, 1996). For example, in farming, the farmer will first farm the most fertile land with the most valuable crops. To expand the farm’s business, the farmer will have to cultivate progressively less fertile land and will have to grow less valuable crops once the demand for the most valuable crop has been met. In general, the bigger a business gets, the less optimal its last venture.

Marshall leefde in een tijd van bulkgoederen waarin de theorie van verminderde opbrengsten gold. Hoewel Google handelt in informatiegoederen en deze wet in principe niet van toepassing is lijkt hij toch weer om de hoek te komen kijken.