Veel bloggers zoals Jason Kottke, maar ook BusinessWeek, houden ervan om het fenomeen weblog uitvoerig te bespreken. Bijna altijd komen ze tot de conclusie dat de grote hoeveelheden weblogs op het internet een soort revolutie betekent. Power to the people lijkt de achterliggende gedachte. Maar deze gedachte, wat als fenomeen al in ‘The Second Superpower‘ (artikel door James Moore) werd beschreven, is al veel langer bezig.
Wat weinig besproken wordt is de gigantische hoeveelheid forums op het web. Sinds het eind van de jaren negentig sprongen de forums als paddenstoelen uit de grond. Als logische opvolger van de nieuwsgroep is het forum een communicatiemiddel geworden van vele on-line gemeenschappen (het forum is vaak de gemeenschap). De populariteit komt mede voort uit de gebruiksvriendlijkheid van de meeste forums — het doorstaat makkelijk de dit-kan-zelfs-mijn-moeder-test.
Forums hebben het internet veranderd, het heeft het web echt interactief gemaakt zoals dat beloofd werd sinds de start ervan zo rond 1995. Ik weet nog dat toendertijd Sebas het web uitlegde aan zijn oma als een soort TV met duizend kanalen. One-way dus.
Forums sluiten ook beter aan bij de menselijke natuur. Meeste mensen lezen forums en reageren niet tot weinig: de lurkers. Maar door de polulariteit van vele forums is kleine hoeveelheid reacties van veel mensen genoeg. Mensen treden van nature niet graag op de voorgrond zoals een blogger dat wel doet. Een weblog is een meestal een autistische monoloog van een egotripper (behalve die van mij naturlijk). Het doet me denken aan een grap van Seinfeld:
According to most studies, people’s number one fear is public speaking. Number two fear is death. Death is number two!? Now, this means, to the average person, if you have to go to a funeral, you’re better off in the casket than doing the eulogy.
Weblogs doen denken aan het radio-model van Berthold Brecht. Brecht maakte in de jaren ’20 de opkomst van de radio mee. Hij was, zoals de meeste intellectuelen, bang voor technische innovaties en vond ze bij voorbaat verdacht.( Enkele jaren later gaf Goebbels hem gelijk, maar dat is een ander verhaal.)
Zijn theorie was dat op een dag bijna iedereen behalve een radio-ontvanger ook een zendinstallatie zou hebben, zodat iedereen programma’s kon uitzenden. Het effect zou zijn dat iedereen zo druk was met uitzenden dat niemand meer naar de radio zou luistereren. Iets wat je nu vaak ziet met weblogs!
Laten we dus maar blij zijn met die lurkers. Iedereen die graag in het middelpunt van de belangstelling staat heeft gewoon publiek nodig. Zonder lurkers geen fora, geen weblogs, niet eens websites.
Berthold Brecht voorzag podcasting! Geweldig!