Ik heb gekocht en verkocht op Marktplaats.nl. Wat mij tegenwoordig opvalt zijn de hoge prijzen voor tweedehands spullen. Ik vroeg me af waarom dit zo is. Er zijn een paar fundamentele verschillen zijn er met ‘gewone’ winkels.
Voor de verkoper is de verkoop een éénmalige, anonieme en goedkope handeling. Zonder schaamte of kosten kan er een hoge prijs gevraagd worden. Ondanks dat men vaker producten kan verkopen en er een reputatiesysteem kan zijn, richt reputatie zich meestal op betrouwbaarheid, niet op prijs (prijs is direct beschikbare informatie, betrouwbaarheid is dat niet). Verkopen is dus laagdrempelig, en er kan dus een onrealistisch hoog bedrag gevraagd worden.
In tegenstelling tot winkeliers is de verkoper op de marktplaats niet afhankelijk van zijn verkoop. Wie zich enigszins heeft verdiept in de kunst van het onderhandelen –een prijs vaststellen is de eerste stap van een onderhandeling– weet dat de onderhandelaar met de minste haast meestal in het voordeel is. Lage prijzen op de electronische rommelmarkt komen voor bij verkopers met haast of rommel.
De trend van –in mijn ogen– te hoge prijzen wordt versterkt doordat verkopers hun prijzen niet goed kunnen schatten. De prijs wordt dan gericht op de prijzen die op de marktplaats staan voor vergelijkbare producten. Er wordt dus een te dure trend in stand gehouden. Vaak vergelijken de kopers wel nieuw met tweedehands, maar verkopers niet.
De kracht die prijzen naar beneden zou moeten drijven, competitie, is niet sterk aanwezig. Omdat andere verkopen ook éénmalig zijn, is de gedachte dat er wel genoeg kopers zijn om ook jou product te kopen. Een product goedkoper maken is dus geen optie, vaak lijken er standaard prijzen te ontstaan voor bepaalde producten.
Of ook werkelijk veel tweedehands producten voor een te dure prijs van eigenaar verwisselen is de vraag. Kopers zijn ook niet gek. Men moet wel bedenken dat, in tegenstelling tot een winkel, het kopen op marktplaats vaak afdingen inhoud. Nederlanders zijn daar echter niet zo bedreven in.